Muziekkring Enkhuizen

Hét podium voor kamermuziek in West-Friesland

Sinds 1946

Concert in de Nutszaal op 9 oktober 2012 door Olga (Olenjka) Mustafaeva

 

           

         Zij maakte gebruik van haar eigen Yamahavleugel. Dus op deze eerste concertavond van St. Muziek-kring Enkhuizen geen Bösendorfer op het podium. De Yamaha klonk iets droger dan we van de Bösendorfer gewend zijn, maar het spectaculaire pianospel van deze getalenteerde pianiste van Russische oorsprong (Leningrad, *1979) deed dat onderscheid snel vergeten. Deze jongedame zat al op haar vierde jaar achter de piano en dat is ze blijven doen, ze is inmiddels 33 jaar en heeft een adembenemende carrière achter zich… Vele muziekprijzen en -onderscheidingen sleepte ze in de wacht, tot de meest prestigieuze!

Het programma waarmee ze de trouwe leden van de Muziekkring, die in groten getale naar de Nutszaal waren getogen, vergastte was zeer divers. Veel 19de eeuwse pianoklassiekers kon men beleven: Chopin, Liszt, als “vertaler” van andermans werken (bv. Schumann, Schubert, Wagner en Gounod) maar ook met eigen werk, Moszkovsky, Grieg, Scriabin, maar toch ook de vroeg 20ste eeuwer Rachmaninov, van wie ze twee Preludes en twee Etudes speelde. En hoe!

Een pianorecital zonder Chopin is eigenlijk ondenkbaar. Olga Mustafaeva is niet alleen een voortreffelijk pianiste maar toonde zich ook een charmante aankondigster van het te spelen werk. Dat deed ze in zacht gesproken Nederlands dat ze afwisselde met wat Engels. Daarna zette ze zich In haar feestelijke galajapon meteen achter de vleugel en speelde direct de sterren van het plafond van de onvolprezen Nutszaal, die daardoor een stukje van de hemel liet ervaren aan het ademloze publiek dat steeds als de laatste klanken vergleden waren in een juichapplaus losbarstte. Haar vingers streelden, fleemden, geselden, bedansten de toetsen. De tonen fluisterden, donderden, verleidden, bulderden, bedwelmden en betoverden de luisteraars.

De Mazurka’s van Chopin paarden een intense intimiteit aan zwemen van pure nostalgie. De postuum uitgegeven Nocturne opus 20 wilde Chopin niet uitgeven; deze werd in diens schetsboeken door een vriend ontdekt. De dromerige passages afgewisseld met de meest virtuoze pianistiek in de Ballade opus 23 nr 1 verraste alle toehoorders.

Liszts pianotranscriptie van Schumanns “Widmung”, dat ongelooflijk mooie lied dat een liefdesverklaring is aan Roberts geliefde Clara, doet een mens gewoon smelten van verlangen en terugdenken aan tijden van eerste verliefdheden en verloren geliefden…En zo werd het ook gespeeld, een ode aan de liefde, die onvergankelijk is. Aan het eind vlocht Liszt er nog even een paar maten van het Ave Maria doorheen…voor die tijd zeer gewaagd.

Isoldes Liefdesdood van Wagner, een Liszt transcriptie liet ons de donkere kant van de liefde horen in de schrijnende chromatiek, terwijl in de laatste maten Isoldes hart ophoudt te kloppen voor Tristan en voor de wereld. Indrukwekkend vertolkt door deze bijzondere kunstenaar. De Faustwals van Gounod (door Liszt bewerkt, herschapen kan men beter zeggen) was één brok vitaliteit, bruisend spel: jolig, vrolijk, lichtvoetig, parmantig en natuurlijk virtuoos. Na de pauze kwam Liszt eerst via Schubert tot ons in zijn bewerking van de Valse Caprice (oorspronkelijk voor kamerorkest). Ook weer een mooi voorbeeld hoe ingenieus Liszt te werk ging in het opnieuw geboren laten worden van een muziekwerk. In de Hongaarse Rapsodie nr. 6 was eindelijk Liszt helemaal zichzelf. Hij noemde dit werk zelf een grapje maar dan wel één met verve, bravoure en intelligentie gedebiteerd, met verbazingwekkende vingervlugheid. Die vrouw moet wel 20 vingers hebben, zei een bewonderaarster…Diezelfde acrobatiek vertoonde de pianiste in een Etude van Moszkovsky (Duits pianovirtuoos en componist, 1854-1925): een groot contrast met het daaropvolgende Vanished Days van Edvard Grieg: Dromerige heimweegevoelens die de vervlogen dagen in zijn noten ving en die Olga prachtig overbracht, vol wrange en zoete terugblikken.

De beide Preludes en Etudes van Rachmaninov werden geschreven in een van de vele depressieve perioden van deze Russische componist die zich na de Revolutie in Amerika vestigde. Maar dan wel verpakt in watervallen van mineurloopjes en zware akkoorden. Ook hier spreidde Olga Mustavaefa haar talenten ruimhartig tentoon. Soms indringend van droefheid en toch met af en toe wat lichtheid aan de horizon van het bestaan. Met Alexander Skriabins Valse opus 38 besloot ze haar geweldige optreden.Het toch wel wat gewend zijnde Muziekkring publiek gaf haar langdurig applaus en een staande ovatie die dan ook weer beloond werd met een charmante Etude van Schumann.

Welnu: een beter eerste concert van deze Muziekkringserie had men zich niet kunnen wensen! Brava voor Olga Mustafaeva, bravo voor het Bestuur!

 

Liefhebber

Column geschreven door Liefhebber naar aanleiding van een recent concert

 

 

Seizoen 2012-2013

 

Olga (Olenjka) Mustafaeva

dinsdag 9 oktober

 

Sequenza String Trio

zaterdag 17 november

 

Fresco Trio

maandag 7 januari

 

Van Amsterdam Duo

dinsdag  5 februari

 

Eolian Ensemble

maandag 11 maart

 

Peter Beets, piano, Marius Beets, contrabas en Gijs Dijkhuizen, slagwerk.

donderdag 11 april