Muziekkring Enkhuizen

Hét podium voor kamermuziek in West-Friesland

Sinds 1946

Concert in de Nutszaal op 7 januari 2013 door het Fresco Trio   

           

dat gevormd wordt door Birthe Blom, viool,  Katharina Gross, cello en Yoram Ish-Hurwitz, piano.

Het eerste concert van 2013 was gelijk een schot in de roos, vindt Liefhebber. Een briljant Trio met een bijzonder programma: voor de pauze werd het publiek getrakteerd op een vroeg pianotrio van Debussy dat in de laat-romantische stijl geschreven is. Het tweede werk was van Frank Martin (1890-1974), waarover ook veel te vertellen viel en dat deed de pianist met verve. Na de pauze stond Schubert op de lessenaars terwijl het geheel werd afgesloten met een charmante toegift van de hand van Paul Schoenfield, een vlotte jazzy compositie die niet bij iedereen in de smaak viel. Bij de ene concertadept omdat het Schubert liet verbleken, bij de ander omdat het niet paste bij het programma. Zo ziet men maar: je kunt het niet iedereen naar de zin maken… Maar, in de sfeervolle, goed gevulde Nutszaal gezeten was het goed toeven en gedachten aan de talloze concerten die de Muziekkring Enkhuizen (sinds 1946!) ooit organiseerde en die hier opklonken, dwarrelden zo links en rechts door deze fraaie zaal.

Debussy schreef  zijn pianotrio in G op 18-jarige leeftijd. Geen lichtvoetige klankschilderijtjes, geen gepenseel met noten maar degelijke en mooie romantische lijnen, zoals in het eerste deel waarin onder andere unisono viool- en cellospel de pianopartij goed ondersteunde. Er was een goede klankbalans tussen de drie spelers, waarbij Birthes wonderschone Stradivarius en Sartory-strijkstok natuurlijk opvielen, hoe kan het ook anders! (ter beschikking gesteld door het Nationaal Instrumentenfonds…al begunstiger?? Maar dit terzijde). In het tweede deel viel het pizzicato van het beginthema op, een hupse melodie…Het derde deel werd gesierd door fraaie cellolijnen. Het vierde deel, Appassionato, werd inderdaad hartstochtelijk gespeeld. Een belevenis, deze vroege Debussy!

De Zwitserse componist Frank Martin kreeg van een Amerikaanse mecenas de  opdracht om Ierse volksmelodieën te verwerken in een pianotrio. De drie musici speelden die even voor, opdat de toehoorders ze tijdens de uitvoering van het stuk beter zouden herkennen, een charmante geste. De pianist vertelde onderhoudend verder dat Martin naar zijn honorarium kon fluiten (!) omdat zijn Amerikaan weigerde te betalen: de stukken vielen hem dermate tegen dat hij zijn beurs helaas niet trekken kon…Martins commentaar achteraf schijnt te zijn geweest (tegen een vriend): Nou ja ik heb erg veel plezier beleefd aan het componeren! Het publiek heeft in elk geval genoten van deze Mélodies Populaires Irlandaises. In het eerste deel hoorde men typerende Ierse ritmen, sterk syncopisch, in kwarten gespeelde, snelle, dansante en meeslepende melodieën. In het tweede deel, Adagio, trof de weemoedige cellomelodie fraai omspeeld door piano en viool. Bij het laatste deel, een Gigue, zag men in gedachten de dansers wenden en hupsen. Dit stuk deed ook denken aan de bewerkingen van Schotse en Engelse volksliederen die ooit Haydn en Van Beethoven schreven.

Na de pauze was het Franz Schubert die onze oren, harten en andere zinnen streelde. Wat een geweldenaar was het toch! Toen hij dit Pianotrio opus 100 bij zijn uitgever aanbood zag deze er geen heil en brood in. “Daar is geen markt en interesse voor”, was het commentaar. Eerst ná Schuberts dood is het in druk verschenen. Het eerste deel: in één woord schitterend. Een sterke, toch zeer poëtische Schubert met zijn thema’s  omspeeld door ragfijne parelende nootjes, een waterval gelijk. Zijn loopjes nemen constant loopjes met de toehoorders en zijn muziek is zó betoverend en  meeslepend, dat Liefhebber af en toe vergat iets te noteren. Men krijgt gedachten aan de pianopartij in het Forellenkwintet…                    

In het tweede deel neemt de cello het voortouw, pianissimo begeleid door piano en viool met melodieën zo verrukkelijk dat de rillingen over je rug kriebelen. Naar een schrijnend einde, af en toe met bijna Lisztiaanse allure neergezet in de pianopartij; dan nog éénmaal de reprise van het thema dat uitstervend verklinkt in het ademloze mensenmeer.  Het luchtige Scherzando dat delicaat en bij wijlen gedecideerd uitgewerkt werd met veel aandacht voor frasering en klankkleur. Het laatste deel: Allegro moderato, bevat een parmantig thema dat inventief uitgewerkt (Schubert) en briljant gespeeld (Fresco Trio) werd. Sommigen vinden dit deel te lang maar de meesten menen dat deze goddelijke muziek eindeloos zou mogen voortduren. Ook hier kwam af en toe het Forellenkwintet even om de hoek kijken, met name in de pianopartij. Maar aan alles komt een einde, en het dolenthousiaste publiek bewoog door zijn daverend applaus het Trio tot een charmante toegift: een deeltje uit een pianotrio van Paul Schoenfield: jolig, jazzy, sterk ritmisch: een overdonderend slotakkoord van dit eerste concert in het Nieuwe Jaar 2013. Dat belooft wat voor de rest van het programma!

Complimenten voor de drie musici en complimenten voor het bestuur van Muziekkring Enkhuizen en Omstreken, sedert 1946!!

 

 

Liefhebber

 

 

Column geschreven door Liefhebber naar aanleiding van een recent concert

 

 

Seizoen 2012-2013

 

Olga (Olenjka) Mustafaeva

dinsdag 9 oktober

 

Sequenza String Trio

zaterdag 17 november

 

Fresco Trio

maandag 7 januari

 

Van Amsterdam Duo

dinsdag  5 februari

 

Eolian Ensemble

maandag 11 maart

 

Peter Beets, piano, Marius Beets, contrabas en Gijs Dijkhuizen, slagwerk.

donderdag 11 april