Muziekkring Enkhuizen

Hťt podium voor kamermuziek in West-Friesland

Sinds 1946

Concert in de Nutszaal op 11maart 2013 door het Eolian Ensemble

 

dat gevormd wordt door Barbara Deleu, fluit, Arco van Zon, hobo en althobo en Cťcile Rongen, klarinet.

Het alweer vijfde concert van de serie 2012/2013 was zeker geen maandagse uitvoering. Het Trio, drie musici uit het veel grotere Eolian Ensemble, genoemd naar Aeolus, de god van de wind, speelde een zeer divers programma: van Mozart tot Andriessen en van Beethoven tot Malcolm Arnold. En daartussen  werken van Bozza, Villa Lobos en Tomasi.

Het Trio  begon met ontspanning: Mozarts Larghetto voor fluit, hobo en klarinet. Dit kleine Largo werd als een pastorale de zaal ingetoverd. De fluit en de hobo waren de melodieŽndragers en de klarinet ondersteunde deze twee prachtig: een heerlijke entree.

Het tweede stuk dat op de lessenaars kwam was van de hand van EugŤne Bozza, een Frans componist, die directeur was van het conservatorium in Valenciennes en heel veel voor blazers geschreven heeft. Zijn Herders van de Provence telt vier delen en is voor fluit en althobo geschreven. I. Pastorale Provence - opvallend: de unisoni in dit deel; de mooie volle klank van de althobo. Het was een fraaie voortzetting van de pastorale stemming van Mozarts Larghetto. Voortkabbelende melodieŽn met grappige slotaccoordjes. II. De roep van de herders over de velden bij het ochtendgloren, waarbij de fluit en de althobo elkaar afwisselden, herhaalden en a.h.w. omsloten. Onder de Sterren (Sous les …toiles): daarin verheugden ons  verstilde melodieŽn, beurtelings gespeeld en samen beŽindigd. Dorpsfeest verraste met vrolijke klanken, dansante muziek, snel en pittig gespeeld. Een amusant, haast gezellig stuk!

Voor de pauze trakteerde men ons nog op een vroeg Trio van Ludwig van Beethoven, dat hij schreef rond 1795, oorspronkelijk voor twee hobo’s en klarinet, maar verzekerde ons hoboÔst Arco van Zon, de hier gespeelde combinatie is qua klankkleur vele malen mooier! Het Allegro, in vrolijke, haast galante stijl die onmiddellijk aan Mozart deed denken: in het thema, de doorwerking en de variaties. Fraaie klankversmeltingen, maar toch ook elk instrument goed te onderscheiden. Het Adagio: enigszins plechtige wat stille muziek die de zinnen zeer streelde. Menuetto: Een snelle  en virtuoos gespeelde inleiding die gevolgd werd door een heus menuet in ĺ maat, die weer overging in de eerdere snelle passages. Finale: een klaterend slot leidde het trio uit. Even onderbroken door een bedachtzaam middendeeltje: dit was geen Mozart meer, maar echt Beethoven!

Na de “rust” konden we verder luisteren naar een compositie van een nog levende Nederlandse componist, stammend uit een illuster geslacht van componisten en musici: Louis Andriessen, getiteld Aanloop en Sprongen. Dit werk stamt uit 1960. Een rustige aanloop in Andriessens idioom, overgaand in bokkensprongen  voor fluit , klarinet en hobo. Het was een behoorlijk contrast met het stuk voor de pauze: geen zoetvloeiende klankwevingen maar soms heftige en schrille klankbewegingen.

Aangezien de fluitiste aardig zwanger was werd het geplande stuk van Rudolf Escher wegens te schrille hoge fluittonen (“Dat willen we de baby niet aandoen…”) vervangen door een werkje van Henri Tomasi, een Frans componist (1901-1970), waaruit de hobospeler twee delen speelde een serie van vier Evocations. Een Peruaanse en een Nigeriaanse dame werden via de hobo opgeroepen. Suggestieve tonen en vele klankstootjes verrasten het publiek, soms leken het wel vogelgeluiden!

Van Heitor Villa Lobos, de beroemdste Braziliaanse componist, verzot op volksmuziek en Bach (sympathieke combinatie overigens), speelden fluitiste en klarinettiste Choros nr. 2. Dit moest een soort klaagzang zijn maar dat haalden spelers en hoorders er niet echt uit…Hij schreef het in Parijs en men denkt onwillekeurig aan Debussy. Het zijn kleine klankschilderijtjes maar soms ferm van toets!

Wederom een heerlijk intermezzo in de vorm van twee Adagio’s van Mozart. Zoetvloeiende verrukkingen, getoonzet door meestermagiŽr Mozart, meeslepend gespeeld door het Trio.

Men sloot af met Malcolm Arnold, Engels componist, overleden in 2006, schepper van o.a. de filmmuziek bij de klassieker The Bridge on the River Kwai. Hij komt in de Britse componistenpikorde direct na reus Britten. Liefhebber veroorlooft zich enkele opmerkingen: vlotte muziek, veel staccatomomenten; als slangen door elkaar kronkelende  toonladders; rustieke klanken maar ook dissonanten; heel zangerig, de klarinet speelde deels alleen in octaven; wegstervende klanken; deels unisono gespeeld, dromerig; krachtig slot, zeer virtuoos vertolkt.

De drie blazers van het Eolian Ensemble kunnen terugzien op een geslaagde concertavond; ze werden  beloond met een hartelijk applaus en bloemen, maar lieten zich niet verleiden tot een toegift en dat vond Liefhebber jammer, want het concert was al vůůr kwart voor tien voltooid…Het publiek verliet de niet geheel bezette zaal desondanks tevreden en met een glimlach om de mond…

 

 

Liefhebber

 

Column geschreven door Liefhebber naar aanleiding van een recent concert

 

 

Seizoen 2012-2013

 

Olga (Olenjka) Mustafaeva

dinsdag 9 oktober

 

Sequenza String Trio

zaterdag 17 november

 

Fresco Trio

maandag 7 januari

 

Van Amsterdam Duo

dinsdag  5 februari

 

Eolian Ensemble

maandag 11 maart

 

Peter Beets, piano, Marius Beets, contrabas en Gijs Dijkhuizen, slagwerk.

donderdag 11 april