Muziekkring Enkhuizen

Hét podium voor kamermuziek in West-Friesland

Sinds 1946

Concert in de Nutszaal op 15 oktober 2013 door

Mayke Rademakers, cello en Matthijs Verschoor, piano.

 

Met het eerste concert van het nieuwe seizoen door de Stichting Muziekkring Enkhuizen en Omstreken georganiseerd, is een goed begin gemaakt. Gelukkig niet het halve werk want hierna komen nog vijf fijne concerten! Het podium werd gesierd door een fraai boeket en de bekende Bösendorfer vleugel. Dat oud-Enkhuizer Matthijs Verschoor, die nog in zijn jongste jaren les heeft gekregen van een tante van de huidige voorzitter, mag toch wel een aardige binnenkomer heten. Zijn carrière reikt tot de verste uithoeken der aarde en hij was vanavond terug in de schoot van het verleden: de goede stad Enkhuizen. Hij kwam niet alleen maar nam de innemende en uitnemende celliste Mayke Rademakers mee om hier gezamenlijk een mooi concert voor de niet geheel gevulde Nutszaal te verzorgen. Het thema was La (plus) belle Époque: de Franse componisten Fauré, Boëllmann en Franck beheersten het programma. Beide musici spraken een woord ter inleiding. Omdat Matthijs en Mayke het publiek met het eerste nummer gelijk naar de zakdoeken wilden laten grijpen stond Fauré als eerste op de lijst met Les Berceaux, Elégie en Sicilienne. Deze stukken grijpen terug op een Frans gedicht waarin de zoektocht naar avontuur gemengd wordt met het verlangen naar thuis, de veilige haven: Enkhuizen?

Fauré: In de Berceaux klonken eenvoudige wiegenklanken terwijl de cello nostalgisch verlangen naar het verleden liet opklinken. In de Élegie verdiepte het verlangen zich dat in de Berceaux aangesproken was en op den duur werd je haast high van de volle en warme klank en de meeslepende melodieën die de celliste aan haar schitterend instrument ontlokte. Verschoor verraste met zijn kunstige en smetteloze pianobegeleiding. Bij de Sicilienne, een bekend stuk, waarbij de melodie beurtelings door de beide instrumenten werd verklankt kan ik volstaan met: zangerig, elegisch, briljant; de donkerste tonen van de cello raakten ons diep.

 

De volstrekt onbekende componist Boëllmann, net als Mozart slechts 35 jaar oud geworden,  verraste niet alleen het publiek met zijn Sonate in a klein. Ook onze musici die erop gestuit waren, prezen zich gelukkig dit werk ontdekt te hebben en te kunnen spelen. Het eerste deel: Maestoso, Allegro con fuoco was hemel-bestormend. Wisselspel in de aanvang. Lange lijnen in de piano, bijna Rachmaninov in de haast overdadige hoeveelheid noten terwijl de cello onverdroten haar schitterend kleurenspel ontvouwde. Dan weer klankschilderend, het opbouwen van spanning naar kortdurende hoogtepunten, waarbij de cello haast overspeeld werd. In het Andante verrasten brede akkoorden op de piano, fraai-donker en dan weer licht omspeeld door de cello. Bespiegelend, ingetogen, haast mijmerend, dan aarzelend en uitmondend in een fijn klankkleurpalet in zowel piano als cellopartij. Dat Mayke wel vergeleken is met Jacqueline Dupré heeft niet alleen met haar spel te maken denk ik, maar ook met haar fysionomie en uitstraling.  Pianopassages met knappe kruisgrepen, daarna pizzicati op de cello en een ingetogen slot. Met brede streken, volle akkoorden stromen bij het Allegro molto de Nutszaal in. Afgewisseld met korte en snelle passages. Je hoort een bos, een beek, stampende hoeven, een brede rivier, dartelend vee, maar ook een locomotief die voorbij raast. Een heel enkele keer waande men zich even in de film van de Lord of the Rings…

 

Francks Sonate in A is origineel voor viool geschreven maar de componist heeft deze voor cello bewerkt. De Sonate gaat over het leven is wel gezegd: de vier delen zouden dan respectievelijk de jeugd verbeelden, de adolescentie, de middelbare leeftijd en de ouderdom. Als men dit zou aanhouden kan de ouderdom gerust zijn: zóveel vuur en pit zij een iedere senior van harte toegewenst! Het Allegretto moderato heeft een dromerig begin en is verder bespiegelend, allengs breder van stroom en sterkte. Allegro:  “Sturm und Drang” in de pianopartij, bijgestaan door de celliste die in krachtig spel assisteerde. Dan een wat bespiegelender deel en een sterk slot. Recitativo-fantasia: Na een paar pianoakkoorden volgde een mooie cellosolo. Verstild spel van beiden dat eigenlijk het hele deel de boventoon voerde. De laatste klanken stierven indrukwekkend uit. Bij het Allegretto poco mosso  veerde men op: een zeer bekend thema begon zich te ontvouwen. Stevig, martiaal spel van beiden klonk op. In prachtig kleurende variaties hoorden en zagen  we een herfstbos. Herhaaldelijk klonk het hoofdthema. Een juichend slot liet het enthousiaste publiek in een daverend applaus uitbarsten. Dat vroeg om meer. En zo kregen we als toegift Fauré’s Berceaux  weer te horen, even verrukkelijk als de eerste keer en daarmee was het concert rond.

 

Het Bestuur verdient een compliment met de perfecte organisatie van dit eerste en succesvolle concert van de serie!

 

Liefhebber

 

Column geschreven door Liefhebber naar aanleiding van een recent concert

 

 

Seizoen 2013-2014

 

Mayke Rademakers, cello en Matthijs Verschoor, piano.

maandag 15 oktober

 

Leupold trio

zaterdag 23 november

 

Matangi Quartet

maandag 13 januari

 

Prisma Strijktrio

donderdag  20 februari

 

“DUET CON MOTO”

woensdag 19 maart

 

PARNE GADJE

donderdag 10 april