Muziekkring Enkhuizen

Hét podium voor kamermuziek in West-Friesland

Sinds 1946

Gehoord, gezien en beleefd in de Nutszaal Enkhuizen: het Concert  gegeven door het Duo Macondo op maandag 18 januari  2016

 

Duo Macondo, bestaand uit altviolist Mikhail Zemtsov en gitarist Enno Voorhorst, is in onze Muziekkring geen onbekende. Eerder waren zij onze gewaardeerde gasten in 2011. Nu met een geheel nieuw programma op het laatste nummer na, dat het duo bijzonder graag weer voor het voetlicht  en onze oren wilde brengen. Tegen dat zo vurig gewenste bijzondere werk van de Meester der Tango’s Piazzolla: L’Histoire du Tango  kon de programmeur geen bezwaar maken! Beide musici hebben hun sporen meer dan verdiend. De naam van het duo is ontleend aan de fictieve stad uit de roman van Marquez “Honderd jaar Eenzaamheid”. Wij werden getrakteerd op Piazzolla, Paganini, Pärt, Dominiconi,  Villa Lobos en Kreisler: een bonte verzameling van zeer verschillende stijlen en tijden. Van Paganini werd gefluisterd (en misschien wel geloofd) dat hij een verbond met de duivel had gesloten, zo buitenissig was zijn speelwijze en talent.  Over Fritz Kreisler gaat het volgende verhaal, dat hij, in een concertoptreden speelde met de legendarische Rachmaninov, deze toefluisterde, want de weg in de partituur kwijt zijnd: “Waar zijn we?” de pianist antwoordde, eveneens fluisterend: “In Carnegie Hall!” terwijl Kreisler duidelijk iets anders bedoelde. Het is ook bijzonder werken te spelen en te horen van een nog levende componisten: Arvo Pärt (*1935) : Spiegel im Spiegel en Carlo Dominiconi (*1947) is een Italiaanse componist die veel invloeden heeft ondergaan van Turkse, Indiase en Braziliaanse muziek. Zijn Koyunbaba Suite is vernoemd naar een Turkse heilige.

 

Nicoló Paganini:  Cantabile.Een sereen begin. De klankkleuren van beide instrumenten passen wondergoed bij elkaar. Een zangerige altviool (een Daniel Royé in bruikleen van het Nationaal Muziekinstrumenten Fonds) begeleid door de zachte akkoorden die Enno Voorhorst aan zijn fraai instrument (een kopie van een Spaanse gitaar uit 1930) ontlokte.

Sonata per Gran Viola e Chitarra. Een bijzonder werk: Pagagini verzocht Berlioz een stuk voor altviool voor hem te schrijven, maar het resultaat viel de eerste zo tegen dat hij zelf maar dit werk schreef. Het begint met een gitaarsolo en vervolgt met een gepassioneerde passage van de altviool. Virtuoze  (hoe kan het anders) en  lieflijke nootjes die door de gitaar herhaald worden en uitmonden in een serie verrassende variaties waarbij alle trucs en virtuositeiten die maar op een viool te maken zijn gespeeld werden. Zemtsov was hier duidelijk in zijn element. Met gesloten ogen volvoerde hij de meest ingewikkelde grepen, adequaat begeleid door Voorhorst. Af en toe brak een brede glimlach door op Mikhails expressieve gezicht.

Carlo Dominiconi: Koyunbaba, opus 9 voor gitaar solo. Bedevaartgangers gaan naar de plaats waar de Turkse heilige gewoond moet hebben. Deze muziek dient om dichter bij jezelf te komen en verklankt vier stadia daartoe. A. Introspectie: Fraai klankschilderend gitaarspel, ingekeerde muziek die noodt tot het jezelf een spiegel voorhouden. B. Werken aan je verbetering: Levendig en snel spel, heeft af en toe iets bezwerends. C. De verbetering(en) integreren in jezelf: Cantabilespel, verbazingwekkend hoe deze gitaarspeler zo’n zaal in zijn ban weet te brengen en te houden! Een mooi gezicht, die rechterhand met de speelse lenige vingers bezig te zien. D. Met hernieuwde energie weer verder op je levenspad: Heel snelle passages kenmerken dit deel. Een sterk motief dat herhaald wordt, een soort mantra voor nieuwe energie en flamenco-achtig gitaarspel tot besluit. Een bijzonder werk dat blijkens het applaus zeer gewaardeerd werd.  

Arvo Pärt: Spiegel im Spiegel. De vorig jaar 80 jaar geworden Estse componist wilde het oneindige weergeven door vele herhalingen waarbij de gitaar (origineel de piano) bepaalde motiefjes herhaalt en de altviool van secunde naar none gaat, maar dan heel langzaam. Zemtsov: En daar doet hij dan tien minuten over…Valt U maar niet in slaap, zei hij ook nog…Het is inderdaad zeer meditatieve muziek, waarbij je a.h.w. gehypnotiseerd raakt door die schier eindeloze  herhalingen van de  drieklank op de gitaar. Sereen klinkt de altviool, lang zonder vibrato. Een verrukkelijke traagheid verliet het podium waarop deze mooie muzikanten hun zegenrijke arbeid verrichtten.

Astor Piazzolla: Oblivion…proberen te vergeten betekent dat zo ongeveer. Lang gestreken noten, zacht begeleid en dan die betoverende melodie… melancholiek en schrijnend waarbij de ingehouden begeleiding nog meer reliëf aan het stuk gaf. Zemtsov legde zijn hele ziel en zaligheid in Oblivion.

Fritz Kreisler: Recitativo e Scherzo Caprice. Mikhail vertelde in het kort iets over de altviool. Kreisler zocht de mogelijkheden en de grenzen van de altviool op in deze bravourestukken voor solospeler.  Veel dubbelgrepen en de donkere c snaar werd veelvuldig beroerd. De dansende strijkstok over de snaren, een lust voor oor en oog. Een verheerlijkt breed- glimlachende Zemtsov  toverde het publiek een ongelooflijk scala aan viooltechnieken en -klanken voor. Heerlijk zo’n stuk!

Heitor Villa Lobos: Bachiana Brasileiras nr. 5. Villa Lobos schreef er 9 voor heel verschillende bezettingen. Nr. 5 was voor sopraan en gitaar, de altviool vertolkt de stem. Prachtige elegische melodieën, fraai begeleid door Enno Voorhorst. Braziliaans pathos die uitloopt in een verstild einde.

Astor Piazzolla: Histoire du Tango. Borde(e)l 1900. Een motiefje dat terugkomt en een soort wachtwoord verbeeldt, begeleid door klopjes op de gitaar: Bordelen waren streng verboden in Argentinië en zodoende…Piazzolla brak eerst door op zijn 50ste levensjaar en wilde de Tango als luistermuziek zonder dans! Pikante, puntige soms zwoele muziek, mooi voorgedragen door beide musici. Café 1930. Melancholieke klanken die je niet zou verwachten in een café. Allengs wordt het vrolijker maar dan sluipt toch weer wat treurigs binnen. Brede klankstromen met verrukkelijke gitaarbegeleiding.

Nightclub 1960. De dansende strijkstok van de altviolist en muziek die bij een nachtclub past: frivool, breed, af en toe subtiel jazzy. Het was een bijzondere ervaring om deze twee getalenteerde musici bezig te horen en te zien! Een meeslepende avond die met een toegift  van Antonio Ruiz Pipo werd besloten, U begrijpt, vanwege de enthousiaste bijval!  

 

LIEFHEBBER

.
My Traffic Estimate

Column geschreven door Liefhebber naar aanleiding van een recent concert

 

 

Seizoen 2015-2016

 

Marcel Worms

Donderdag 15 oktober 2015

 

Frans Hals Kwartet

Zaterdag 21 november 2015

 

Duo Macondo

Maandag 18 januari 2016

 

Eolian Ensemble

Dinsdag 16 februari 2016

 

Wildschut en Ish-Hurwitz

Woensdag 16 maart 2016

 

RAGAZZE-KWARTET

Dinsdag 19 april