Muziekkring Enkhuizen

Hét podium voor kamermuziek in West-Friesland

Sinds 1946

Gehoord, gezien en beleefd in de Nutszaal Enkhuizen: Concert gegeven door violiste NOA WILDSCHUT en pianist YORAM ISH-HURWITZ op woensdag 16 maart 2016.  

 

Op het podium  van de Nutszaal  stond de vertrouwde Bösendorfer te glimmen van plezier en muzikale verwachting omdat dit maartconcert weer zo veelbelovend was:  optredend megatalent Noa Wildschut op haar Giovanni Grancino (1714, van het NMF) en haar neef Yoram Ish-Hurwitz, gelauwerd pianist. Als je net 15 bent geworden en je hebt al gespeeld voor vorsten en de Dalai Lama, gestudeerd bij Jaap van Zweden, Anne-Sophie Mutter, er een documentaire over je is gemaakt dan ben je toch niet echt een doorsnee-puber…Liefhebber heeft haar al eerder gehoord en gezien, bv in Apeldoorn (Paleisconcert) en Den Haag, Ridderzaal vanwege het 25 jarig jubileum van het bovengenoemde Nationaal Muziekinstrumenten Fonds en zij maakte steeds een verpletterende indruk op hem. Niet alleen door haar geweldige spel maar ook door haar manier van optreden, vriendelijk, bescheiden en goedlachs.  

 

Hun programma is veelzijdig en divers gekozen: Mozart, Chausson, Prokofjev en De Sarasate. Mozarts 32ste Sonate voor viool en piano voerde hijzelf uit op 29 april 1784, waarbij hij alleen de partij voor violiste Regina Strinocacchi had uitgeschreven. Maar de pianopartij zat in zijn hoofd en hij speelde zgn. van blad dat echter geheel blanco was. Keizer Jozef II merkte dat op (verrekijkertje!) en liet Mozart na afloop om de partituur vragen, waarna deze bij de vorst zijn “bedrog” moest opbiechten… Chausson schreef in 1899 zijn ”Le Chant de l’Amour Triomphant” in diverse uitvoeringen voor verscheidene bezettingen, maar kortte de titel steeds verder in tot alleen Poème overbleef.  Prokofjev bewonderde Rachmaninoff, zwierf via de VS naar Frankrijk maar keerde uiteindelijk in 1936 terug naar zijn geboorteland, waar hij op dezelfde dag als Stalin overleed (5 maart 1953). De Sarasate was Spaans vioolvirtuoos die ook componeerde. Zijn Zigeunerweisen heten zo omdat de première in Leipzig ging. Een heerlijk bravourestuk waarin de violist kan schitteren en alles uit het instrument kan halen wat zij of hij in huis heeft.

 

Mozart: nu speelde ook Yoram van blad! (zie boven). Secretaris Jacques van Leeuwen was bladomslaander. Noa droeg een prachtige rode robe en Yoram was in stemmig zwart.   Largo:  de langzame inleiding met vraag en antwoordspel. Dan een opgewekt thema waarvan de vonken afspatten. De reprise: een heerlijke Mozart, volwassen en zelfbewust en zo werd het ook gespeeld. Klasse!  Het Andante was beschouwend, nadenkend, bespiegelend. Yoram begeleidde ingehouden, dienend en fijnzinnig, maar soms waar nodig leidend. De Grancino klonk briljant, helder, sonoor en warm. De pianist beschikte over een  mooi toucher. Viool en piano waren goed in evenwicht qua sterkte, echte harmonie. Allegretto:  een vrolijk en onbezorgd thema waarin gegrossierd werd in levensvreugde, vormgegeven in parelend spel. Opvallend was de ingetogen speelwijze van beide musici, zonder pathos of gewichtigdoenerij. Een puur musiceren als een vreugde voor allen!

 

Chausson: Poème. Noa schoof de standaard resoluut terzijde. Een  mysterieuze inleiding van de piano met kunstige kruisgrepen. Inzet viool laag, piano zwijgt, viool zingt, piano zwijgt etc. dubbelgrepen, heftiger en heftiger wordt het vioolspel. Dan een kabbelende beek in de  van melodie en spel, van jeugd, van verlangen naar een Elysium, een Eden, een Utopia…” Zeer krachtig slot, waarin de piano nog even soleert, waarna zoete klanken en trillers over het podium parelen. Als dat geen POËEM is…

    

Na de pauze: Prokofjev: Sonate nr. 2 opus 94a. Moderato.  Een rustig begin, dan krachtig spel, steeds wisselend tussen nadenkend en sterk geëmotioneerd. Volle vioolklank. Soms vreemde combinaties maar nergens schril of afstotend. Russisch klankidioom? Emotioneel en heftig, zeer contrastrijk. Scherzo-presto. Virtuoos begin van beide instrumenten. Als met een snelle troika over de taiga? Het striemen van de zweep, de angstige kreten van kleintjes, de sussende geruststelling van de ouderen, de stampende hoeven, het geruis van de wind… en dan een sprankelend slot. Andante: Een fraai lyrisch stuk met sterke accenten en enigszins melancholiek. Allegro con brio: Heftige vrolijkheid, uitbundig, gespeeld met veel bravoure door beide musici. Een feest om te horen en te zien en het vergaat je niet! Enige verstilling volgde maar de baskant des vleugels werd flink aangepakt. Een vrolijke dansmelodie, is het een beer die danst? Dan: lieflijke klanken en als afsluiting een feestelijke coda.  De volmaakte beheersing van beiden wekte veel ontzag en bewondering.

 

De Sarasate: Zigeunerweisen opus 20. De inzet van dit overbekende thema: Gipsy, Zigeuner, Roma met alles erop en eran… een heerlijk stuk waarin je werkelijk versteld staat van wat er allemaal op een viool mogelijk is: maar Noa doet het met verve en schijnbaar gemak. Toppunt van echt romantisch zwijmelen en dat is zeer zeker niet verkeerd, juist heerlijk om je daarin onder te kunnen dompelen. Hierin volgt de pianist helemaal de violiste, geweldig leuk om te zien. Razendsnelle passages, echt voor een superviooltalent geschreven en dat is Noa Wildschut van top tot teen!

 

Een groot en langdurig applaus vertolkte het enthousiasme van een talrijk publiek. Na de Henkuzer Keek kregen de geraakte toehoorders de Air uit de derde Orkestsuite van Bach nog als indringende en ontroerende boodschap mee naar huis: Muziek is LEVEN.

 

Dank aan het Bestuur voor deze verrukkelijke concertervaring!

 

LIEFHEBBER


Column geschreven door Liefhebber naar aanleiding van een recent concert

 

 

Seizoen 2015-2016

 

Marcel Worms

Donderdag 15 oktober 2015

 

Frans Hals Kwartet

Zaterdag 21 november 2015

 

Duo Macondo

Maandag 18 januari 2016

 

Eolian Ensemble

Dinsdag 16 februari 2016

 

Wildschut en Ish-Hurwitz

Woensdag 16 maart 2016

 

RAGAZZE-KWARTET

Dinsdag 19 april