Muziekkring Enkhuizen

Hét podium voor kamermuziek in West-Friesland

Sinds 1946

Privacybeleid

 

Gehoord, gezien en beleefd in de DROMMEDARIS in Enkhuizen, het eerste seizoensconcert gegeven voor de Muziekkring door YANG YANG CAI op donderdag  18 oktober 2018.  

 

Al zolang de Muziekkring Enkhuizen bestaat, sinds 1946, kunnen muziekliefhebbers van kamermuziek hun harten en oren ophalen aan de series die jaar in jaar uit geregeld werden door al die besturen van deze bijzondere club. Ook dit seizoen kijken we uit naar wat het programma van het huidige bestuur te bieden heeft en dat is niet gering. De aftrap geschiedde ditmaal door een bijzondere pianiste YANG YANG CAI, een rijzende ster van jewelste aan het pianistenfirmament. Zie de levensinfo op het programmablad. Ze ging ons vergasten op een gevarieerde componistenkeuze: Mozart, Debussy, Albéniz, Szymanowski en Chopin. Na een onderhoudende opening van het concert waarbij  voorzitter Joke Poelsma ons allen een warm welkom heette en ons attendeerde op de Maria Callasfilm, die Cinema Enkhuizen binnenkort vertoont i.s.m. de Muziekkring, kwam de pianiste op die zelf haar programma aankondigde.

 

Wolfgang Amadeus Mozart: het Rondo nr 3 in a klein KV 511 dat hij voltooide op 11 maart 1787. Er bestaan vele versies van dit werk, de oudste van Hoffmeister (1787), de jongste van Scheideler (2009), die behalve de Hoffmeister-versie ook alle afwijkingen bevat. De chromatiek van het werk heeft  Chopin beïnvloed. Horowitz noemde dit werk niet duister of tragisch, maar bespiegelend en  mijmerend. Nu dat konden we zelf horen. Een ingetogen begin met veel chromatiek, die door het hele werk een  belangrijke plaats inneemt Het thema ontrolde zich als een natuurlijke reis in een fascinerend muzikaal landschap van bas- en diskantvergezichten. Haar toucher is lichtvoetig maar dat is een vreemd beeld bij dit pianospel. Haar linkerhand is volkomen gelijkwaardig aan de rechter zoals Mozart het graag zag en altijd benadrukte bij zijn leerlingen. Prachtig trillerwerk. Ingetogen, ingehouden, geserreerd. Een meesterlijke Mozart werd hier neergezet: lichte weemoed en heerlijk bespiegelend. De gebiologeerde zaal vergat te applaudisseren…

 

Claude Debussy: uit de 24 Préludes, deel 2. Geschreven tussen 1910 en 1913 voor piano vierhandig. De titels der delen komen NA de stukken, omdat de muziek tenslotte het belangrijkste is, zei Debussy ooit. Ook  Chopin schreef 24 Préludes en Bach schreef er zelfs 2x 24, waarbij hij elke prélude (Praeludium) liet volgen door een Fuga. Bruyère (Heidestruiken). De typische Debussy-klankkeuren dwarrelden door de zaal. Dromerig en luchtig, je hoorde vlinders over de heide fladderen. In tegenstelling tot Mozarts Rondo veel pedaal. Zonsondergang. Verrukkelijke muziek, charmant gespeeld.  Ondine (Waternimf). De grillige dansbewegingen van de nimf klinken verrassend. Fonteinige watervoetjes huppelden, in klankjes gehuld, van het klavier af de zaal in. Haar sluiers wervelden mee. Een paar padden hupten op en neer. Banen van stofjes dartelden in het zonlicht. Wat een heerlijke muziek, zo subtiel en aandachtig gespeeld, zo gretig aangehoord door een ademloos publiek. Feu d’artifice (Vuurwerk). Roffelende nootjes, uiteenspattende vuurladders, het hele peloton aan klankraffinement werd door Debussy en Yang Yang Cai uit de Yamaha-vleugel getoverd. Virtuoos van a tot z. Bijzonder om die stijgende vuurlijnen en de dalende vonkenregens op de piano te horen. Uitdovende lichtspetters als slot. Wat een pianiste! Geweldig!

 

Isaac Albéniz: El Albaicin (het Alhambra) uit de Iberia Suite die uit vier delen bestaat.  Het gespeelde werk is uit Boek 3 nr 1. Hij schreef het in Parijs  tussen 1905 en 1908. Debussy, Poulenc en Messiaen roemden de compositie. Verscheidene componisten maakten er orkestbewerkingen van, o.a. Arbòs en Surinach. Albéniz was een pianowonderkind en gaf op zeer jonge leeftijd al menig concert. Op zijn 19de maakte hij een geslaagde tournee door heel Europa. Yang Yang begon met kleine motiefjes die langzaam uitgroeiden tot majesteitelijke klanklijnen en –bogen. Het mozaïek van herhaalde thema’s schiep een prachtig bouwwerk. Verstilling. Een schitterend gezicht, die dansende handen, die trefzekere lange pianovingers over de toetsen te zien dartelen. Ze lijkt één met het instrument, de koningin van de toetsen en de muziek. Het bovenlichaam rechtop, soms meedeinend met de cadans van de noten. Wat een mooie klankbeleving was dit muziekstuk..

 

Karol Szymanowski: Variaties in bes opus 3. Gecomponeerd tussen 1901 en 1903 tijdens zijn studie aan het conservatorium van Warschau; hij droeg deze op aan zijn medestudent Arthur Rubinstein. Szymanowski was zoon van een Russisch-Oekraïense grootgrondbezitter, geboren in Kiev en afstammend van oude Poolse landadel. De vijf kinderen kozen allen voor een kunstcarrière: als musicus, componist, dichter en schilder. Hoewel romantisch van stijl bevatten ze gedurfde harmonieën en dissonanten. Unisono begin een stevig en martiaal thema ontvouwde zich. Met grote eenvoud rolde Yang Yang dit muzikale tapijt voor ons uit. Dan woeste steppennoten, met galopperende tonen. Afwisselende stemmingen van rustig naar heftig en gepassioneerd. Romantiek in optima forma. Zeer virtuoze stukjes met beschouwende deeltjes. Hier zou Rubinstein toch nog wel even op hebben moeten studeren, vermoed ik zomaar. Een wonderlijke mengeling van ernst en luim, van bravoure en ingetogenheid. Elke variatie is een miniatuur op zich. Octaafgrepen in de rechterhand brengen rust en bezinning. Een heus muzikaal vuurwerk besloot het geheel: opzwepend! En, wat een technische beheersing liet deze pianiste zien: Applaus!

 

Frédéric Chopin: (1810-1849) Sonate nr 3 in b kl. T. opus 58. Hij schreef het werk in 1844 en droeg het op aan gravin Émilie de Perthuis. Het werk wordt beschouwd als een der moeilijkste die hij ooit schreef, zowel technisch als muzikaal. Bijzonder is dat het in b klein begint en in B groot eindigt. Allegro maestoso. Een majestueus begin met opbouwende spanning. De chromatiek verwijst naar Mozarts KV 511. Een sprankelend-welluidend intermezzo, met melodielijnen die aan Chopins eerste pianoconcert doen denken; de zangerigste ladders en grepen verwarmden het hart. De wisseling van stemming is kenmerkend voor deze romantische Chopin. Heerlijk, die lange melodielijnen die naar het einde toewerken! Scherzo. Molto vivace. Zeer virtuoos gespeeld, dit scherzo met zeer levendige en krachtige linkerhand-akkoorden. Dan verstilt het weer tot een ragfijn spinsel van zachte klanken. Snel-sneller-snelst- vingers beheksen de toetsen. Een machtig slotakkoord. Largo. Langzame bespiegeling, een aanzet tot bezinning en inkering. Verstilde oproep tot wijsheid en vrede. Zowaar enkele trillers; plechtige passages die rust en duur geven aan de mens in deze warrige wereld. Weer herinneringen aan zijn  pianoconcert nr 1, zo lieflijk en zoet. Chopin en Yang Yang leidden ons langs de klippen van het menselijk bestaan, ons zo behoedend voor een fatale val. Finale. Presto, non tanto. Bijna als de galop dansen haar handen over zwarte en witte toetsen. Klaterende watervallen van klankladders die net als in M.C. Eschers werk van beneden naar bovenstromen en omgekeerd! Krachtig machtig klavierspel verricht door een gracieuze pianiste die al haar virtuositeit laat zien op indrukwekkende wijze. Hulde! Een duizelingwekkend slot van dit adembenemende pianorecital. Een groot applaus met kreten van instemming en bewondering waren haar deel. Onder de indruk verliet het publiek de fraaie ambiance van de Drom. Ik  zie uit naar het volgende concert op 3 november.

 

LIEFHEBBER/Klaas Herman de Haan


Column geschreven door Liefhebber naar aanleiding van een recent concert

 

 

Eerdere Columns:

 

Seizoen 2017-2018

 

Seizoen 2016-2017
 

Seizoen 2015-2016

 

Seizoen 2014-2015

 

Seizoen 2013-2014

 

Seizoen 2012-2013

 

Seizoen 2011-2012